پیام مازند

آخرين مطالب

زیرساخت‌های مازندران برای پایتختی گردشگری اکو آماده‌ نیست سياسي

  بزرگنمايي:

پیام مازند - ساری - مازندران در بزرگ‌ترین قدم گردشگرانه خود در سال2022(1400شمسی) میزبان پایتخت گردشگری کشورهای اکو است و این رویداد نیازمند آماده‌سازی زیرساخت‌های استان است.

سازمان همکاری اقتصادی به‌طور مخفف اکو یک سازمان اقتصادی منطقه‌ای است که سه کشور ایران، پاکستان و ترکیه در سال 1343 (1964) نخستین بار آن را پایه‌ریزی کردند و اکنون 10 عضو دارد که جمعیتی 420میلیونی را شامل می‌شود.
میزبانی مازندران از پایتخت گردشگری کشورهای اکو می تواند فصل تازه‌ای برای قدم نهادن مازندران در مسیر توسعه صنعت گردشگری باشد، زیرا میزبانی این استان از این رویداد به معنای پرده برداری از زیبایی های طبیعی و معنوی و استفاده از حداکثر توانایی و ظرفیت های خود است که در نوع خود فرصت اقتصادی بزرگی برای استان و حتی اقتصاد ایران محسوب می شود.
در ابتدا باید بگوییم که بنابر هدف گذاری متولیان مازندران از میزبانی پایتخت گردشگری کشورهای اکو جلب گردشگران خارجی و خروج از گردشگری استان از حالت سنتی یا دیمی است که باید بر مدار میزبانی بین المللی توسعه یابد.
مازندران تاکنون نخستین و راحت ترین گامها را برداشته است که شامل ایجاد دبیرخانه ، فراهم سازی لگو و دیگر موارد است، اما همانند فرصت‌های بزرگ گردشگری دنیا مانند جام جهانی ، المپیک ، جشنواره رنگ ها و دیگر مناسبت‌ های جهانی، این رویداد نیز نیاز به پیش زمینه ها و برنامه‌ریزیهای درخور خود دارد.
مهم ترین نیاز هر منطقه گردشگری زیرساخت‌ها هستند که غالبا به معنی پیشرفت تکنولوژی و توسعه یافتگی نیست ، بلکه به معنای فراهم سازی یک منطقه گردشگری از نظر ابزاری و فرهنگی است ، البته نمی توان پیشرفت فیزیکی یک منطقه گردشگری را نادیده گرفت و صرفا وجود یک فرهنگ گردشگرپذیر را تنها زیرساخت عنوان کرد.
زیرساخت هایی که برای یک رویداد گردشگری می توان نام برد شامل ، فناوری ، راهسازی ، حمل و نقل ، شرایط اقامتگاهی ، گستردگی و پراکندگی مجموعه های تفریحی و سرگرمی، آماده سازی جاذبه های تاریخی ، فرهنگی ، طبیعی و همچنین تعمیق فرهنگ گردشگر پذیری در میان مردم بومی است.
در اینجا هدف ما زیرساخت های فیزیکی گردشگری استان است و مهم ترین آنها را بررسی خواهیم کرد.
اقامتگاه های گردشگری
اقامتگاه های گردشگری مهم ترین زیرساخت و پیش زمینه میزبانی از گردشگران است و بیشترین جلوه را نیز در ذهن هر گردشگر ایجاد می کند زیرا اقامتگاه محل آرامش و استراحت هر گردشگر است که یکی از مهم ترین دلایل سفر است.
بنا بر آمار رسمی اداره کل میراث فرهنگی مازندران در حال حاضر مازندران قادر به اقامت شبانه یک میلیون و 300 هزار نفر در اقامتگاه های رسمی است که خوب در نوع خود آماربالایی است.
اما منظور ما از زیر ساخت اقامتی صرفا تعداد آنها نیست، بلکه کیفیت اقامتگاه ، کیفیت پذیرایی ، تنوع برای اقشار مختلف و مسافران خارجی با سلایق متعدد است و در این زمینه باید صادقانه بگوییم که وضعیت مازندران چندان خوب به نظر نمی رسد.
در حالیکه بسیاری از کشورها، این روزها برای جلب گردشگر از هر وسیله از جمله ایجاد هتل های با ستاره بیشتر تمامی ظرفیت های خود را به کار می گیرند، سهم استان مازندران به عنوان قلب گردشگری کشور تنها یک هتل پنج ستاره است.
بر اساس آمار اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری مازندران، در حال حاضر سهم این استان از اقامتگاه های گردشگری حدود 60 هتل تنها با هفت هزار تخت است که از این تعداد نیز بیشترین آن هتل های تک یا 2 ستاره هستند که تقریبا شرایط مسافرخانه ای دارند و نه میزبانی هتلینگ.
این آمار برای استانی که سالانه میزبان بیش از 20 میلیون گردشگر است، جز معنای کاستی و ضعف در صنعت گردشگری مفهومی دیگر ندارد، البته آمار 20 میلیونی مسافر خود جای شک و تردید دارد زیرا به گفته برخی کارشناسان، به دلیل نبود سامانه ای برای بررسی آمار مسافران و گردشگران استان، مسلما بیش از این تعداد است.
جالب اینجاست که مازندران فقط دارای یک هتل با استاندارد پنج ستاره است که توانایی اقامت 241 نفر به صورت همزمان را دارد و سهم مازندران از هتل چهار ستاره 7 واحد ، هتل های سه ستاره 14 و هتل های 2 ستاره هم 14 واحد با ظرفیت مجموعا حدود 6 هزار نفر شب اقامت است.
البته با توجه به اینکه در این گزارش ما به دنبال تشریح شرایط استان هستیم و نه علت یابی و چرایی ها ، اما به اعتقاد کارشناسان علت نقص و ضعف اقامتگاهی مازندران این است که متاسفانه از گذشته تا به امروز گردشگری اولویت اصلی مدیران و مردم استان در بحث توسعه و اقتصاد نبوده و هنوز هم نیست.
این درحالی است که ایجاد هتل‌های با استاندارد نه تنها در جذب و رضایت گردشگران خارجی موثر است بلکه به گردشگری داخلی نیز کمک می کند و از میزان زیادی از گردشگرانی که برای استراحت به خارج می روند کاسته و وسبب جذب مراکز داخل می شود.
پس می‌توان نتیجه گرفت که مازندران از نظر زیرساخت اقامتگاه گردشگری برای میزبانی ساری 2022 راه طولانی اما زمان کمی دارد.
اماکن تفریحی
اماکن تفریحی از دیگر زیرساخت های گردشگری هر منطقه به اصطلاح توریستی است که شرایط نشاط ، سرگرمی و همچنین درآمدزایی را ازقبل گردشگری فراهم می کند.
بر اساس تازه ترین گزارش ها مازندران دارای 13 مجموعه تفریحی ، سرگرمی و گردشگری و 56 مجموعه تفریحات دریایی است که از نظر کمی بد به نظر نمی رسد، اما از نظر برخورداری و کیفیت باید گفت که برخی از این مجموعه ها فصلی بوده و تعداد بسیاری نیز تقریبا قدیمی محسوب می شوند.
البته بر اساس نظر خود متولیان گردشگری استان مجموعه های تفریحی مازندران در حال حاضر نمی توانند به عنوان اماکن استاندارد گردشگری ( از نظر تنوع و تازگی ) معرفی شده و ذائقه های مختلف را پوشش بدهند.
راههای مازندران
راهسازی و ایمنی جاده ها از دیگر زیرساخت های گردشگری هر منطقه است که می تواند در استفاده از حداکثر ظرفیت گردشگری یک منطقه بسیار تاثیرگذار باشد.
بر اساس آمارهای رسمی مازندران دارای 10 هزار و 700 کیلومتر جاده است که از این میزان سه هزار و 600 کیلومتر راه اصلی و باقی فرعی و همچنین هفت هزار و 500 کیلومتر آسفالت و باقی خاکی است.
این آمار تقریبا حدود یک دهه از زبان مسئولان در حال انتشار و تکرار است که اندک تغییری در خود دیده است. البته مسئولان همواره ادعا کردند که به دنبال کیفی سازی راه‌ها استان بوده و افزایش طول راهها در اولویت انها نیست.
در زمینه کیفی سازی نیز اقدامات خوبی از جمله ، چهاربانده کردن محور فیروزکوه ، چهاربانده کردن حدود 70 درصد جاده هراز به عنوان اصلی ترین محور ورودی مازندران از پایتخت انجام شده است.
همچنین چهاربانده شدن تقریبا تمامی محورهای بین شهری استان ، توسعه راههای روستایی ، ایمن سازی راههای روستاهای کوهستانی برای مردم محلی و تردد بهتر گردشگران و همچنین کیفی سازی راههای روستایی به عنوان مهم ترین مقاصد گردشگری مازندران از جمله این اتفاقات حوزه راهسازی بود.
اما مازندران در حوزه توسعه راه‌های درون شهری نتوانست چند دهه‌ اخیر خوب عمل کند و ترافیک های سنگین شهری مازندران با توجه به جمعیت نسبتا کم آنها نشان از ضعف بزرگ در مدیریت راهسازی درون شهری دارد.
خیابان شهرهای مازندران چندین سال است که از فقدان توسعه رنج می‌برند و این مسئله مختص به شهرهای شرقی یا مرکزی و یا غربی نمی شود. در یک پنجشنبه از غرب استان به سمت شرق و یا برعکس حرکت کنید ، شهری در مسیر نخواهید دید که دارای ترافیک های سنگین نباشد.
این مسئله حتی برای مردم بومی نیز از حد تحمل خارج شده است و در روزهای پیک گردشگر پذیری همچون تعطیلات این مسئله به اوج خود میرسد و دیگر حتی نمی توانید از خانه خود خارج شوید.
علاوه بر این یکی از زیرساخت‌های مهم در حوزه راه مازندران ایمنی است که اما و اگرهای بسیاری دارد. کیفیت پایین آسفالت ها ، موانع بسیار در جاده ها از جمله تعمیرگاه ها و دستفروشان و جاده سازی غیر استاندارد از جمله ضعف های مازندران در حوزه راهسازی است که باید به ان نگاه جدی شود.
حمل و نقل عمومی
مازندران در حوزه حمل و نقل عمومی برای گردشگری نیز ضعف‌های زیادی دارد.ابتدا باید بگوییم که از آمار سالانه 20 میلیونی گردشگران مازندران بنا بر امارهای رسمی 90 درصد با خودروهای شخصی انجام می شود و فقط 10 درصد از طریق حمل و نقل عمومی صورت می‌گیرد.
البته در زمینه حمل و نقل عمومی اختلاف نظرهای متفاوتی میان کارشناسان گردشگری وجود دارد ، زیرا برخی نزدیکی به پایتخت را علت عمده استفاده از خودروهای شخصی می دانند و عده ای دیگر عدم مناسب بودن حمل و نقل عمومی مازندران و همچنین ارزان تر بودن استفاده از خودرو شخصی برای سفر به مازندران.
از خودروهای شخصی که بگذریم ابتدا باید به شرایط حمل و نقل هوایی استان اشاره کنیم که مازندران با برخورداری از سه فرودگاه دشت ناز در شرق ، نوشهر در مرکز و رامسر در غرب استان تقریبا از شرایط خوبی برای حمل و نقل هوایی برخوردار است.
اما در حوزه حمل و نقل ریلی مازندران از لحاظ کمی تغییری فاحشی در یکصدسال گذشته ندیده است.
خطوط ریلی مازندران همواره از پایتخت به سمت قائمشهر و از آنجا فقط به استان گلستان ختم می شود و هیچ ارتباطی با استانهای غربی و شرقی و خطوط بین المللی ندارد.
همچنین با وجود اینکه مناطق مرکزی و غربی مازندران تقریبا 80 درصد گردشگری استان را به خود اختصاص می‌دهند اما از حمل و نقل ریلی برخوردار نیستند و با وجود چندین دهه وعده و وعید هنوز این آرزو محقق نشده است.
البته با وجود اینکه حمل و نقل اتوبوسی مازندران تقریبا یک ابهام بزرگ است ، اما حمل و نقل عمومی خودرویی استان نیز از نظر استقبال حال و روز خوبی ندارد.
بنابر امار از مجموع 31 هزار و 459 دستگاه خودروی عمومی شهری و بین شهری مازندران، 21 درصد آن فرسوده هستند که از این تعداد 86 درصد مربوط به حوزه شهری است.
البته امار فرسودگی یک استاند