پیام مازند - دیدار نیمایوشیج پیشگام شعر نو و شهریار غزلسرای نامدار معاصر، تنها یک ملاقات ساده نبود بلکه نقطه تلاقی دو نگاه متفاوت به جهان شعر بود که مسیر تحول ادبیات معاصر ایران را متأثر ساخت.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیمای مازندران ، روز شعر و ادب فارسی که همراه با بزرگداشت شهریار شهر و شعر ایرانزمین، محمدحسین بهجت تبریزی معروف به شهریار است، مناسبتی است برای پاسداشت شعر و ادب و زبان فارسی و همچنین گرامیداشت نام، یاد و خاطره یکی از شاعران بزرگ ایرانزمین و شعرمعاصر ایران به نام نامی شهریار.
شعر و ادب فارسی تنها میراثی ادبی و زبانی نیست، بلکه یکی از مهمترین بسترهای انتقال اندیشه، عاطفه و مفاهیم انسانی و اخلاقی در فرهنگ ایرانی به شمار میرود؛ میراثی که شاعران بزرگ فارسیزبان در طول قرنها با آمیختن زبان و هنر، آن را به نسلهای مختلف منتقل کردهاند. در این میان، شهریار بهعنوان یکی از چهرههای برجسته شعر معاصر، با پیوند میان سنت و نوآوری و بهرهگیری از ظرفیتهای زبان و قالبهای شعری، جایگاهی ویژه در ادبیات معاصر ایران یافته است.
دیدار نیمایوشیج، پیشگام شعر نو و شهریار،غزلسرای نامدار معاصر، تنها یک ملاقات ساده نبود، بلکه نقطه تلاقی دو نگاه متفاوت به جهان شعر بود که مسیر تحول ادبیات معاصر ایران را متأثر ساخت.
آشنایی و ارتباط میان نیمایوشیج و شهریار، دو ستون استوار شعر معاصر، یکی از رویدادهای درخشان فضای ادبی ایران است، در حالی که نیما با طرح شیوهای تازه، بنیانگذار تحول در ساختار شعر فارسی بود، شهریار با تکیه بر عاطفه لبریز و زبانی شاعرانه، جایگاه ویژهای در غزل و قالبهای کلاسیک یافت.
گفتوگوی دو جهان؛ از سنت تا نوگرایی
اهمیت این دیدار در این است که نشان داد تفاوت در دیدگاههای هنری، مانع از ارتباط و احترام متقابل نمیشود. نیما بر ضرورت دگرگونی در زبان شعر تأکید داشت و شهریار، در عین وفاداری به سنتهای غزل، پذیرای امکانات جدید بیان شعری بود که فضای نوگرایی نیما ایجاد کرده بود. این گفتوگو، پیوندی میان «سنت» و «نوآوری» ایجاد کرد که هر دو شاعر را در مسیر تکامل هنری یاری داد.
«دو مرغ بهشتی»؛ ستایشی از نیما در شعر شهریار
یکی از برجستهترین بازتابهای این ارتباط، اثر «دو مرغ بهشتی» است. دکتر حسین حسنپور آلاشتی، عضو هیئت علمی دانشگاه مازندران، این اثر را نمونهای از تجربههای نوگرایانه شهریار و ستایشی شاعرانه از نیمایوشیج میداند. شهریار در این منظومه، در پاسخ به «افسانه» نیما، روایتگر جستوجوی خود برای یافتن اوست. این اثر گواه آن است که شهریار حتی در اوج استقلال شعری خود، تحت تأثیر فضای خلاقانه نیما قرار داشت.
در نهایت، دیدار این دو اسطوره ادبی ثابت کرد که تفاوت در مسیرهای هنری، لزوماً به معنای جدایی نیست. نیما و شهریار با وجود تفاوت در فرم، در محور «زبان شاعرانه» مشترک بودند. این ارتباط ماندگار، بخشی از تاریخ ادبیات معاصر ایران را شکل داد و نشان داد که هنر، فراتر از قالبها، پلی برای پیوند میان انسانها و اندیشههاست.
گزارش از زینب نجاتی :
کد ویدیو دانلود فیلم اصلی