پیام مازند - شهید حاج حسین بصیر، فرمانده و قائم‌مقام لشکر ویژه ۲۵ کربلا، پس از سال‌ها حضور در جبهه‌های جنگ، دوم اردیبهشت ۱۳۶۶ در منطقه ماووت عراق به شهادت رسید.
به گزارش خبرگزاری صداوسیمای مازندران ، شهید سردار سرلشکر حاج حسین بصیر، از فرماندهان لشکر ویژه ۲۵ کربلا و قائم‌مقام این لشکر، دوم اردیبهشت ۱۳۶۶ در منطقه عملیاتی ماووت عراق بر اثر اصابت خمپاره به سنگرش به شهادت رسید؛ فرمانده‌ای که سال‌ها در جبهه‌های جنگ حضور داشت و مسئولیت‌های مختلفی را در دوران دفاع مقدس بر عهده گرفت.
حاج حسین بصیر در شام غریبان عاشورای سال ۱۳۲۲ در فریدونکنار متولد شد. او پس از پایان کلاس ششم ابتدایی، تحصیل را رها کرد و به کار آهنگری پرداخت. در سال ۱۳۴۱ برای خدمت سربازی به تهران رفت و پس از آن در بخش تسلیحات ارتش مشغول به کار شد.
فعالیت‌های انقلابی او از سال‌های پیش از پیروزی انقلاب اسلامی آغاز شد. پخش اعلامیه و سخن گفتن از امام خمینی (ره) موجب شد در سال ۱۳۵۲ از محل کارش در وزارت جنگ به پادگان منظریه قم تبعید شود. او در جریان مبارزات مردمی علیه حکومت پهلوی، در هدایت حرکت‌های انقلابی فریدونکنار نقش داشت و بنا بر روایت نزدیکانش، بار‌ها نیز زندانی شد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، بصیر به همراه شماری از دوستانش برای دفاع از مردم افغانستان و مقابله با نیرو‌های شوروی به این کشور رفت؛ اما با آغاز جنگ تحمیلی در شهریور ۱۳۵۹ به ایران بازگشت و راهی جبهه‌های غرب کشور شد. او در مناطق عملیاتی حضور مستمر داشت و در جریان عملیات والفجر ۶ مجروح شد.
بصیر در سال ۱۳۶۲ لباس پاسداری را بر تن کرد و درباره مسئولیت این لباس گفته بود که پاسداری مسئولیتی سنگین است. او در سال ۱۳۶۴ نیز در عملیات قدس، همراه نیروهایش در نبرد‌های منطقه حضور داشت و پس از آن برای عملیات والفجر ۸ آماده شد؛ عملیاتی که به تصرف شهر فاو انجامید.
در روایت همرزمان شهید، توجه به وضعیت نیرو‌ها و پشتیبانی از آنان جایگاه ویژه‌ای داشت. در سرمای زمستان و هنگام عملیات والفجر ۸، او از مردم فریدونکنار خواست برای رزمندگان روغن حیوانی، عسل و لباس گرم بفرستند. لشکر ویژه ۲۵ کربلا در این عملیات از یگان‌های خط‌شکن بود و نیرو‌های آن در تصرف فاو نقش داشتند.
پس از عملیات فاو، بصیر در عملیات آزادسازی مهران نیز حضور یافت. در همین منطقه، برادرش شهید علی‌اصغر بصیر در ارتفاعات قلاویزان به شهادت رسید. در ادامه جنگ، او شهادت نیرو‌های نزدیک و فرماندهان همراهش را تجربه کرد؛ از جمله مرتضی جباری، دامادش، که در شلمچه به شهادت رسید.
یکی از همرزمانش روایت می‌کند که حاج حسین بصیر در مراسم یادبود دامادش، به‌جای تمرکز بر سوگواری، جوانان را به حضور در جبهه و انجام تکلیف دعوت کرد. این روحیه در سال‌های بعد نیز ادامه داشت و در ۱۹ فروردین ۱۳۶۶، مسئولیت قائم‌مقامی لشکر ویژه ۲۵ کربلا به او سپرده شد.
سرانجام، غروب اول اردیبهشت ۱۳۶۶، پس از حضور در کنار یکی از همرزمانش، به سنگر بازگشت. همان شب، خمپاره‌ای به سنگرش اصابت کرد و او به شهادت رسید. فرزندش که هنگام شهادت پدر پنج سال داشت، از وصیت او درباره دفن شدن با همان لباسی یاد می‌کند که در آن به شهادت رسید.
شهید حاج حسین بصیر در فرازی از وصیت‌نامه‌اش بر دفاع از وطن و ناموس مردم تأکید کرده است: از ناموس وطنتان دفاع کنید و نگذارید به ناموس وطنتان دست‌درازی کنند.
گزارش از عباس نواییان
کد ویدیو دانلود فیلم اصلی